गीताची आवड प्रत्येक प्राणिमात्रास आहे कारण नादब्रह्माच्या आनंदात मनुष्यप्राणीच काय पण पशुपक्षीदेखील इतके लुब्ध व तल्लीन होतात कीं, त्या वेळेपुरते तरी ते ऐहिक सुखदुःख विसरून स्वर्गीय आनंदात निमग्न होतात. या कलेला मेहनतीबरोबर नैसर्गिक देणगीची अत्यंत आवश्यकता आहे. ती पुष्कळांना नसल्याने या कलेमध्ये प्रवीण व सर्वांगसुंदर गुणीजन फारच थोडे निर्माण होतात. गळयाचे अर्थात् आवाजाचे धर्म अनेक आहेत. मेहनतीने तयार केलेल्या गळ्यातून गाण्याची करामत किंवा कामगत वाटेल तशी करतां यईल. पण ती कामगत करण्यास जितके श्रम पडतील त्यापेक्षां गोड व हलक्या गळ्याला फार कमी श्रम पडतील.

श्री. बालगंधर्व हे अशा स्वाभाविक गोड गळ्याचे संगीत नट आहेत. त्यांच्या गाण्यामधील विशेष गुण म्हणजे सुरेल आवाज, गाण्यांतील संथपणा, स्वच्छ दाणेदार तान, व तालांतील व्यवस्थितपणा हे होत सारांश, गाणें जमविण्यास जे गुण प्रामुख्याने लागतात ते त्यांचेमध्ये असल्याने त्यांना श्रोतृसमाज केव्हांही आपलासा करता येतो. ते कंपनीत सुमारे अठराव्या वर्षी दाखल झाले. त्या वेळेपासून तों मानापमान’ नाटक रंगभूमीवर येईपर्यंत त्यांच्या गाण्यांत विविधता नसुन तें बरेचसे एकांगीपणाचेंच होते. नंतर मानमापमान’ नाटकापासुन गाण्याच्या नवीन चालीचे व त्याबाबतींत चाली बसवून देण्याचे गाण्याचे शिक्षण परमपूज्य गुरु भास्करबुवा बखले यांनी देण्यास सुरुवात केल्यामु‌ळे श्री बालगंधर्वांच्या गाण्यांत प्रगती होऊ लागली व ते रागदारींतील कांही पदे व्यवस्थितपणे म्हणू लागले या कामी श्री गोविंदराव टेंबे यांनींही ‘मानापमान’ नाटकांत चाली दिल्यामुळे त्यानाही बरेचसे श्रेय आहे व ह्यांचाही फायदा श्री. बालगंधर्वांना बराच झाला. तेव्हापासून ती आवड इतकी वाढली की, पुढे जीं नाटके रंगभूमीवर आली त्यांतील  पदांच्या चालींकरितां गुरु बुवासाहेबांना बोलावून आणून त्यांच्याकडून निरनिराळया रागदारीतील चाली घेऊन त्या मोठ्या हौसेने बसवावयाच्या असा क्रम सुरू झाला. त्यामुळे त्यांचे गाणे बऱ्याच प्रमाणांत पद्धतशीर झालें.

श्री, बालगंधर्व हे किर्लोस्कर मंडळींत आल्यापासून व मुख्य नायिकेची भूमिका करू लागल्यापासून त्याच्या जोडीस नायकाची भूमिका करणारे असे निदान दहाबारा नट आजपर्यंत होऊन गेले कै. नानासाहेब जोगळेकर हे पहिले नायक (Hero) होत. संगीत नट म्हटला म्हणजे त्याला गोड व सुरेल गळयाची आवश्यकता आहे. त्याला शास्त्रोक्त गाणें अवगत असले पाहिजे. संगीतशास्त्र न शिकलेल्या नटाच्या हातून नाटकांतील गायकी पदांची अवहेलनाच होते. श्री. जोगळेकरांना सुरेल व चढ़या आवाजाची उत्तम देणगी होती व त्याचे गाण्याचे शास्त्रीय अध्ययनही बरेच आले झाले. ते बीनही उत्तम वाजवीत. त्यामुळे आलाप करणे व सुरासुराने गाणें हें त्यांचे वैशिष्ट्य होते, कै. जोगळेकरांजवळ ज्यांचा अभाव होता अशा गायनातील मुख्य गोष्टी म्हणजे स्वच्छ तान, मुरक्या वगैरे. श्री. गंधर्वांजवळ या गोष्टी भरपूर असल्यामु‌ळे त्यांनी कै. जोगळेकरांनाही काही वेळ मागे टाकले. यानंतर श्री. गोविंदराव टेंबे यांना गुरू बुवांनी कंपनीत जावयास मागितले व त्यांची के जोगळेकरांच्या जागी नेमणूक झाली त्या जागेकरता आणखी दोन नट म्हणजे रा. कृष्णराव गोरे व नानबा लेले हेही त्या वेळेस नांवाजलेल्या गायकांपैकीच होते. श्री. गोविंदराव टेंबे यांच्यामध्ये समजून गाणे म्हणणे, तानेची तयारी, हिंदोस्तानी ढंग वगैरे गोष्टी विशेष असल्यामुळे काहीं पदें ते फारच चांगली म्हणत, मानापमान, मूकनायक, विद्याहरण वगैरे नाटकांतून त्यांनी त्या बाबतींत बरेचसे यश संपादन केलें. विशेषतः मानापमान’ व ‘विद्याहरण’ नाटकातून काही चाली त्यांच्याच असल्यामु‌ळे ती पदें विशेष चांगली होत.

श्री बालगंधर्वांना त्यांच्या गायनकौशल्याचा चांगला उपयोग करून घेतां आला. रा. कृष्णराव गोरे हे आवाजाच्या बाबतीत नांवाजलेले नट खरे, पण त्यांच्या गाण्यांत खुला आवाज व एकेरी तानफेंक याशिवाय काही नसल्यामु‌ळे बालगंधर्वांवर विशेष परिणाम झाला नाही. बाकीच्या नायकांसंबंधात रा. बालगंधर्व यांच्याच गाण्याची छाप हीरोवर पडली आहे असे दिसून येते याच सुमारास प्रसिद्धीस आलेले संगीत नट व ललितकलादर्श संगीत मंडळीचे माजी मालक कै. केशवराव भोसले यांनाही नारायणरावांचे जोडीला ‘ मानापमान ‘ व ‘सौभद्र’ या नाटकांत नायकाची भूमिका करण्याचा सुयोग आला होता. कै. केशवराव हे मोठ्या हिय्याचे व स्वतःच्या कर्तबगारीनें पुढे आलेले नट होते. त्यांच्या आवाजाला फारशी गोडी नव्हती: व त्यांच्या गाण्यात सहजताही नव्हती. पण अत्यंत मेहनतीनें त्यांनी आपल्या आवाजांत इतका कणखरपणा आणला होता कीं, थिएटरमध्यें अगर मजलसीत त्याच्या आवाजाची छाप पडून त्याचे गाणे कांहीं काळ तरी श्रोतृसमाजाच्या कानांत घुमत असे. त्यांच्या तानांमध्येही वरीच चमत्कृती असल्यामुळे श्रोत्यांना थरारल्यासारखे वाटत असे. महत्त्वाकांक्षा हा गुण त्यांच्यामध्ये विशेष असल्यामुळे अमुक एक गोष्ट करावयाची. अमुक एक पद जोरकस गाऊन’ वन्स मोअर’ मिळवायचा. अमक्याशीं गाण्यांत स्पर्धा करावयाची असा जर त्यांनी निश्चय केला तर जिवाचे रान करून तो ते तडीस नेत. बालगंधर्वांच्याबरोबर आपण काम करावें, ही त्यांची फार दिवसांपासूनची इच्छा होती. पण तसा योग एरवीं जुळून यावयास कांहींच कारण नव्हतें, अखेर हा योग १९२१ मालीं टिळक स्वराज्य फंडाच्या निमित्ताने जुळवून आला.