“संगीताबाबत बालगंधर्वांमध्ये अनेक गुण आहेत. जवारीदार स्वरेल आवाज, अत्यंत लवचिक गळा, दाणेदार तान, ताल व लय यांचा उपजत पक्केपणा, याशिवाय त्यांच्या गळ्यात अशी काही लडिवाळ लटक होती की जणू काय मुलीच्या कानातले डूलच! निर्व्याज लीलेने ते केव्हा व कोठे हलतील याचा नियम नाही! एकंदर गाण्यातील संथपणा व संयम त्यांच्या इतका क्वचितच पहावयास मिळेल. गायनाच्या शास्त्रीय प्रमादाचे गालबोट त्यांच्या दृष्टीच्या तिटीसारखे शोभादायक ठरते. अगदी सर्वसामान्य रागातील पदात ते एखादा विसंवादी अशास्त्रीय स्वर लावतील, किंवा तो अभावितपणे लागून जाईल, पण तो इतक्या सहजपणे व अशा झोकाने की त्यायोगे रागाला नाही तरी चालीला नवीनच शोभा यावी. त्यांच्या गळ्याला तान म्हणजे तळहाताचा मळ ! ‘नको नको’ म्हणता गळ्याला लागून जायची, आणि तीत पुसटपणा नाही की तालसुरला धक्का नाही. अशा गायनाची जाणत्यानेणत्या आबालवृद्धावर मोहिनी पडावी व ती चाळीस वर्षे अबाधित रहावी, यापलीकडे परमेश्वरी प्रसाद तो काय असू शकेल?”